مسئولیت شیعه بودن
“مسؤوليت شيعه بودن” عنوان يكي از سخنرانيهاي معلم شهيد، دكتر علي شريعتي، در سالهاي پيش از پيروزي انقلاب اسلامي است. متن زير 16 صفحه از متن پيادهشده 54 صفحهيي اين سخنراني است كه به شماره 1092 و بهتاريخ 1352/07/16 بهعنوان يك كتاب در كتابخانه ملي وقت به ثبت رسيده است: «مسؤوليت شيعه بودن
شيعه بودن، مسؤوليتي ايجاد ميكند، اخص از انسان بودن و متفكر بودن و مسلمان بودن، كه خاك شيعه، مسؤوليتخيز است؛ اما شيعه علوي، نه شيعه صفوي كه عامل سلب مسؤوليت و نفي همه امر و نهيهايي است كه به انسان و مسلمان خطاب شده است. تشيع صفوي، مذهب راه حل يابي است براي گريز از مسؤوليتها، مذهب تجليد و تذهيب و تجليل قرآن؛ نه تحقيق و تفسير قرآن. تقديس قرآن اما نه براي بازكردن و خواندن قرآن، توسل يكسره به كتاب دعا، براي بستن قرآن، چرا كه گشودن قرآن، سخت است و مسؤوليتآور، كتابي كه چنان حساب و كتاب دقيقي دارد كه ميگويد: نتيجه يك ذره كار نيك را ميبيني، و كيفر ذرهاي كار بد را ميچشي (فمن يعمل مثقال ذره خيرا يره و من يعمل مثقال ذره شرا يره).
قيامت، روزي است كه دستاورد خويش را مينگري (يوم ينظر المرء ما قدمت يداه). همين! و انفاق، از دست گذاشتن همه چيز است، انفاق جان، مال، زندگي، زن و فرزند است، چه در راه عقيده و در راه مردم اينها همه «فتنهاند» بايد دنيا را پليد بشماري و شب و روزت را وقف كني. آن هم نه در گوشه تنبلي و بيمسؤوليتي زهد و رياضيت عبادت و اعتكاف… ، بلكه در متن جهاد و اجتهاد و مردم و عقيده و عمل. اينهمه مسؤوليت؟ اينهمه سنگيني؟ خيلي سخت ميگيرد. اما شيعه صفوي نگران نيست، زيرا برايش راهحلهاي سادهاي دارد: كتاب دعا را ميگشايد، نوشته است كه فلان چهار كلمه را اگر در پله چهارم صفا و مروه بايستي و بخواني، پولدار ميشوي !
ـ اين مال دنيا ـ و اگر همين دعا را بنويسي، يا رو به قبله بايستي و بخواني، و يا با آب انار، روي كاسه آب نديده بنويسي و بخوري، تمام گناهانت ـ افزونتر از ستارههاي آسمان و ريگهاي بيابان و قطرات باران ـ بخشوده ميشود، پاك، همچون روز اولي كه از مادر زائيده شدي ـ اينهم آخرت ـ پس مؤمن زرنگ به اين رو ميآورد كه هم راحتتر است و هم كمخرجتر و هم پردرآمدتر. او لاي قرآن را باز نميكند، كه راه حلش را در كتاب دعا يافته است!
علي(ع) در برابرمان ايستاده است، اگر بشناسيمش ـ كه همه مصالح خويش، و سرنوشت خود و خانواده، و فاميل و گروهش را فداي «حق» و «ناس» ميكند و لحظهاي ميدان جهاد و مبارزه را خالي نميگذارد، و با اين همه در برابر مسؤوليت عظيمي كه بر دوش دارد، چنان مضطرب و وحشتزده است، كه اضطراب و حشتش را به دوستدار و آشناي خويش نيز منتقل ميكند ـ بار مسؤوليت بر دوشمان ميافتد. پيامبر پيش رويمان ايستاده است ـ و به دختر عزيز دردانهاش ميگويد: فاطمه! كار كن كار، كه من براي تو هيچ كاري نميتوانم كرد ـ شناختنش از مسؤوليت سرشارمان ميكند. پس بهجاي شناختن محمد (ص) و علي (ع) و خواندن فهميدن قرآن و قبول مسؤوليت، راهحلي ميجوئيم و مييابيم!
بجاي شناختن پيامبر اسلام و گوش سپردن به سخنان او و بجاي شناختن علي و زندگيش و خواندن و فهم نهجالبلاغهاش، حبشان را بگير و شناختن را رها كن! چرا كه حب علي(ع) ناشناخته، ايجاد مسؤوليت نميكند! علي مجهول، مانند بتي است كه ميپرستيمش؛ بيآنكه ميان ما و او، هيچ ارتباطي وجود داشته باشد. بي شناختن علي، چون ديگران است، و ميان او و محبان خالص بيمعرفتش، هيچگونه تحميل و امر و نهي و مسؤوليتي ايجاد نميشود. هرچه ميخواهي گريه كن، بر سر بزن، غش كن، هو بكش و عشق و محبت بورز ـ بياندكي شناخت، علي را فرشته كن، خدايش كن، نميتواند ذرهاي در زندگيت نقشي داشته باشد و بايستي بر دوشت بگذارد. فقط نشناسش، كه شناختش مسؤوليتآور است!
چنين است كه شناختن علي جرم است و به همين دليل است كه امروز ـ پس از قرنها ـ علي (ع) را بايد از زبان سايمان كتاني و جرج جرداق ـ طبيبان مسيحي ـ بشناسيم، و نهجالبلاغه را با تصحيح و پاورقي و چاپ شيخ محمدعبده ـ مفتي اعظم مصر و رهبر اهل تسنن ـ ببينيم. كه محبان علي نه تنها به شناخت و فهم نهجالبلاغه و علي (ع)، نيازي ندارند، بلكه از روبرو شدن با اين دو، ميهراسند.
اين است كه ميبينيم محب علي (ع) ـ كه اكنون مترجم و شارح نهجالبلاغه نيز هست ـ در پايان نهجالبلاغه مينويسد: اين كتاب را ستمديدهگان بخوانند تا بدانند اجر شكيبائي و تحمل چه اندازه زياد است! كه اگر چنين بود، جاي ما در اعلي عرف بهشت بود! اسلام با «نه» آغاز شد و تشييع نيز با «نه»

هیچ دیدگاهی برای این محصول نوشته نشده است.