اسطوره چیست؟ آگوستین قدیس در کتاب «اعترافات» در حالی که با مقولة گریزنده‌ای به نام زمان، سخت درگیر بود، چنین نوشت: خیلی خوب می‌دانم زمان چیست، مشروط بر آن که کسی از من نپرسد.

اما اگر از من بپرسند و توضیح بخواهند، از پاسخ دادن عاجزم. هرکس هم که ناچار به ارائة تعریف کوتاه و جامع از اسطوره باشد، محکوم به وضعی مانند آگوستین در تعریف زمان است. این مساله به خاطر آن است که ما تجربه‌ای مستقیم از اسطوره به طور عام نداریم، بلکه تنها اسطوره‌های خاص را می‌شناسیم و اینها نیز دارای سرچشمه‌ای مبهم، صورتی متلون و معنایی ابهام‌آمیزند.

در بخش نخست کتاب حاضر برخی از مهم‌ترین نظریه‌های مربوط به سرشت و خاستگاه اسطوره از دید تاریخی بررسی و با اشاره به متن‌های ادبی گوناگون ارتباط این نظریه‌ها با ادبیات نشان داده می‌شود. در بخش دوم، نویسنده نشان می‌دهد اگر اسطوره مرده ریگی برای هنرها و ادبیات تلقی نشود و هم‌چون عصر روشنگری با پیشرفت علوم طبیعی، بدان بی‌اعتنایی شود، چه پدیده‌ای رخ می‌دهد و از این رو به ارزیابی بهره‌برداری‌های نویسندگان گوناگون از اسطوره و نیز مسالة احیای اسطوره‌های کهن یا خلق اسطوره‌های نو پرداخته است. در بخش سوم نیز برخورد منتقدان با کاربرد اسطوره در ادبیات بررسی می‌شود.