سبک نگارشی داستان آب زندگی مانند قصه‌ کودکان میباشد. شروع و پایان این داستان مانند تمامی قصه‌های کهن با یکی بود نبود شروع و با قصه‌ ما به سر رسید به پایان میرسد.

از نکات جالب داستان‌های صادق هدایت این است که نسبت به گذشت زمان پیام خود و درون مایه‌اش را نه تنها ازدست نمیدهد بلکه نسبت به اوضاع و احوال اجتماعی کنونی ایران داستان‌های هدایت جلوه‌ی بیشتری از خود نشان میدهد و در داستان آب زندگی این مطلب مشهود میبا‌شد.

یکی بود یکی نبود غیر از خدا هیشکی نبود. یک پینه دوزی بود سه تا پسر داش : حسنی قوزی و حسینی کچل و احمدک. پسر بزرگش حسنی دعانویس و معرکه گیر بود، پسر دومی حسینی همه کاره و هیچکاره بود، گاهی آب حوض می کشید یا برف پارو می کرد و اغلب ول میگشت.

احمدک از همه کوچکتر، سری براه و پائی براه بود و عزیز دردانه باباش بود، توی دکان عطاری شاگردی میکرد و سرماه مزدش را می آورد به باباش میداد. پسر بزرگها که کار پابجائی نداشتند و دستشان پیش پدرشان دراز بود، چشم نداشتند که احمدک را ببینند. دست بر قضا زد و توی شهرشان قحطی افتاد. یک روز….