سید کاظم حسینی متخلص به «داور» در سال ۱۳۰۰ﻫ.ش. در همدان به دنیا آمد. پدرش سید محمد‌علی حسینی ملقب به روح‌الا‌مین مردی اهل ادب و باذوق بود؛ او گه‌گاه شعر می‌سرود و خانه‌ی خود را محفل شعرا و ادبای آن عصر کرده بود. سید کاظم در چنین محفلی رشد و نمو پیدا کرد و پس از گذراندن دوره‌های مقدماتی و دبیرستانی و مراکز تربیت معلم به امر تعلیم و تربیت مشغول گردید و سپس برای کسب معارف شعری در محضر شاعر عالی‌قدر علی‌محمد آزاد (دبیر انجمن تربیت) کسب فیض نمود و توانست قافیه و عروض و معانی و بیان را بیاموزد. وی در ۲۵سالگی نخستین مجموعه اشعار خود را به نام روان الوند در ۱۸۰صفحه در قطع رقعی ـ‌‌در چاپخانه‌ی خورشید همدان‌ـ به چاپ رسانید و در روی جلد این اثر بیتی از اشعار خود را به چاپ رسانید: میل دارم بهر استقلال ایران خون نمایم خاک میهن را ز خون خویشتن گلگون نمایم داور در این اوان قصیده‌ها و مسمط ترکیب بندهایی را در باب میهن‌پرستی می‌سرود و در سخنرانی‌های مختلف در جمع حضار می‌خواند. او در سال ۱۳۲۰جشنی را در دبیرستان باباطاهر همدان با بودجه‌ی شخصی برگزار کرد. و در این جشن با ایراد سخنرانی و برنامه‌ی نمایش حقایقی را آشکار ساخت که بر عده‌ای چون سرهنگ فاطمی رئیس شهربانی وقت خوش نیامد. سرهنگ فاطمی تصمیم گرفت افرادی اوباش را به دنبال او بفرستد تا با سنگ پرتاب کردن او را مجروح سازند. در سال ۱۳۲۸دومین مجموعه اشعار خود را به نام ملکه حسن روی پل تجریش به چاپ رسانید این مجموعه بیش‌تر اشعار عاشقانه‌ی او را در بر می‌گرفت. اما آنچه زندگی ادبی این شاعر را خواندنی‌تر می‌کند منتشر کردن روزنامه‌اش و حمایت او از دکتر محمد مصدق بود. وی به صاحب‌امتیازی و مدیر مسئولی خود روزنامه‌ای را تحت عنوان تاریخ در چهار صفحه در همدان منتشر می‌کرد. داور در ۲۴تیر ۱۳۷۱دارفانی را وداع گفت و در باغ بهشت همدان به خاک سپرده شد. دیوان اشعار او در سال ۱۳۷۳به چاپ رسیده است.

0.7

51