از متن کتاب:
بیلی وایلدر مرد جمع و جوری است که از پس عینک و دود مدام سیگار به دنیا اخم می کند. اولین باری که او را دیدم داشت صحنه عروسی “ایرمای شیرین” را فیلم برداری می کرد.
صحنه فیلم برداری کارگاه گلودین را سیاهی لشکرها در لباس نمونه هایی از بشریت کوچه “سن-دنی” شلوغ کرده اند. شامل پاسبان ها و سپورها بدون جارو ولی با کلاههای نشاندار شهر پاریس. همه کالیفرنیایی آرامی صحبت می کنند. در صحنه مجاور کوچه کازانوا، کوچه ساختگی در له هال که الکس ترنر، طراح صحنه بازساخته، در این بعدازظهر خالیست و قدم زدن در این پاریس خاموش دوباره خلق شده تماشاگاه رسم روز هالیوود در زمستان 1962/63 وهم انگیز است. شایعه نویس ها زمزمه می کنند که ترنر با پشتکار این بار کاری برتر از کارهای پیشینش انجام داده است. اصالت اولین فرمان وایلدر برای تظاهر کردن است. ولی در این آخرهای بعدازظهر فیلم برداری در نتردام سربریده انجام می شود. وایلدر که خسته به نظر می آید، نشسته بالای یک نردبان دو طرفه، جای مورد علاقه اش کنار صحنه در گوشه ای خلوت است، در حالیکه جوزف لاشل و دستیارانش سرگرم تنظیم نور صحنه کلیسا هستند…