سيدني هوك استاد علم سياست دانشگاه نيويورك، كه نظرية قهرمان در تاريخ را در كتابي با همين عنوان بيان كرده است، اين سوال را مطرح مي كند كه خط سير اساسي عمل تاريخي و تكامل اجتماعي گريز ناپذير است يا نه؟ وي در پاسخ مي گويد اگر گريز ناپذير باشد پس رهبري موجود در تعين نمونه هاي اصلي تاريخ امروز و فردا عامل يكسره فرعي است و نقش اصلي و اساسي بازي نمي كند ؛ و اگر گريز ناپذير نباشد بلافاصله اين پرسش پيش مي آيد: صفت يك رهبري مفروض تا چه حد عملاً … اخلاقاً مسؤل موقعيت تاريخي ما و آينده مان است؟ وي در پايان انكار گريز ناپذيري خط اساسي عمل تاريخي بودن را لزوماً به اين معني نمي داند كه آنچه خواهد شد همواره به صفت رهبري بستگي داشته باشد. سيدني هوك بيشتر مردم را نيازمند قهرمان سازي و پرستش قهرمان مي داند و ريشة آن را در نياز به امنيت رواني، در جبران شكستهاي شخصي و جستن پناه و فرار از مسؤليت مي داند. امروز بيش از هر زمان ديگر، ايمان به قهرمان يك محصول ساختگي است كه ميكروفونها را كنترل مي كند و مي تواند، يكشبه، اعتقادي را بوجود آورد.