«طب در دوره صفویه»، نوشته دکتر سیریل آلگود است که توسط محسن جاویدان به فارسی ترجمه شده است. این کتاب، از مهمترین منابع تاریخ پزشکی ایران است.
مطالب کتاب، از یک سو مکمل مطالب کتاب تاریخ پزشکی ایران محسوب میگردد و از سویی دیگر، حاوی نکات و حقایقی است که در نوع خود بسیار جالب و درخور تعمق میباشد؛ به عنوان مثال، در این کتاب نشان داده شده است که چگونه برخی اختراعات پزشکی، نظیر سوزن تزریقات، یا برخی روشهای درمانی، نظیر آنچه که اینک به روش فوئلر شهره گشته است، یا حتی پی بردن به وجود میکروب، برخلاف آنچه که تصور میرود، از کشفیات اروپائیان نیست و دارای منشا ایرانی میباشند و یا آنکه بسیاری از آلات و ادوات جراحی، دارای نامهای فارسی خاص خود هستند که متاسفانه به بوته فراموشی سپرده شدهاند.
مؤلف، در دیباچه این اثر، به بررسی شرح احوال چهار پزشک مشهور ایران زمین (سید اسماعیل جرجانی، غیاث الدین محمد، بهاء الدوله رازی و حکیم محمد) پرداخته است.
بخش اول، پیرامون پزشکی در دوران صفویه است. این بخش در هفت فصل، از سلسله صفویه، پزشکان، داروسازان، چشم پزشکان، پزشکان مهاجر و رسوخ طب ایران در هند، پزشکان خارجی و پزشکان شاعر سخن گفته است.
بخش دوم، درباره جراحی است و در پنج فصل از تحصیلات یک جراح، تشریح، تخصصهای جراحی و جراحیهای کوچک، روشهای جراحی و جراحیهای بزرگ بحث کرده است.
