مجموعه شعر نو

هوشنگ ایرانی، از شعرای نوگرای معاصر ایران است که ۱۳۰۴ خورشیدی در همدان متولد و در سال ۱۳۲۵ خورشیدی در رشته ریاضی از دانشگاه تهران فارغ التحصیل شده است. از او مجموعه شعرهای «بنفش تند بر خاکستری» (۱۳۳۰)، «خاکستری» (۱۳۳۱)، «شعله ای پرده را برگرفت و ابلیس به درون خانه آمد» (۱۳۳۱) و «کنون به تو می اندیشم، به توها می اندیشم (1334)» منتشر شده است. برای بررسی جایگاه شعر هوشنگ ایرانی بیش از هر چیزی باید به موقعیت ویرانگر این شعرها در فضای ادبی دهه سی توجه کرد. در حالی که پس از انقلاب نیما در شعر فارسی، هنوز بحث چگونگی و تاویرات این تحول داغ بود، شعرهای هوشنگ ایرانی در کنار نظرات متفاوت او درباره هنر که حاصل تفکر روی پتانسیل ادبیات غرب و همچنین عرفان شرق بود موجی از حرف و حدیث را در فضای ادبی کشور منتشر کرد. شعر او جدای از ارزش کیفی اش نگاهی متفاوت به ماهیت ذاتی این هنر داشت. وی در سال ۱۳۵۲ خورشیدی بر اثر ابتلا به سرطان گلو درگذشت.