از شاهکارهای نمایشنامه نویس طراز اول اسپانیای قرن بیستم، آنتونیو بوئرو بایخو است. با سه جایزه ی برجسته ملی یکی از بدیع ترین آثار وی در حوزه ی نوآوری های صحنه ای به شمار می آید. بوئرو بار دیگر در امروز تعطیل است و این بار با آوایی رساتر تراژدی را که به پندار بسیاری از فیلسوفان و نویسندگان در قرن بیستم از بین رفته و منحط است، به کار می گیرد تا به واکاوی ظریف ترین و تاریک ترین زوایای زندگی آدمیانی از جنس خودمان بپردازد. انسان هایی که در همین نزدیکی ذهن ما زندگی می کنند و چنان آشنایند که گاه به نظر می رسند که آینه ای از خود مایند. در امروز تعطیل است بوئرو همان فرمول همیشگی و کلاسیک تراژدی را به کار می گیرد. بررسی گذشته در حال و با آن ساخت چشم اندازی برای آینده ای که شاید از امروز و دیروز مطلوب تر باشد به همان سیاقی که خود گفته است: «تراژدی است که انسان را به درستی می‌آزماید و کلیتِ ابعادِ وی را در اختیارِ ما قرار می‌دهد. فلاکتِ او را، و در ضمن عظمت‌اش را. اگر وضعیتِ تراژیکِ انسان نادیده گرفته شود، جهد برای شناختِ او و پرسشِ صرف درباره‌ی او عملی است ناقص، موهوم و کورکورانه[…]. فقط هنگامی که تفحص درباره‌ی مسائلِ انسانی ابعادی تراژیک داشته باشد، قابل‌اعتماد و متهورانه است.»