ملل و اقوام مختلف به گونه‌ای داوری و آزمون معتقد بوده‌اند که توسط آن بر محاکمات پیچیده فائق می‌آمده‌اند. این داوریها که تا سالهای اخیر نیز بعضاً وجود داشته، در ایران و جهان با نام‌هایی چون: اوردالی، اوردیل، دوئل، ور، چاره آتشان، آزمون ایزدی، سوگند و .. خوانده می‌شده است. این آزمون هنگامی برپا می‌شده که داوری بی‌نتیجه می‌مانده و دلایل موجود نمی‌توانسته مجرم را بنمایاند؛ به‌ناچار متهم باید به آن تن می‌داده است. واژگانی که برای نامیدن این آزمون داوری به کار می‌رفته، گویای آن است که این قضاوت جز با حضور و نظارت ایزد ممکن نبوده است. این کتاب با اتکا به اسناد موجود که این آیین را تا چند هزاره قبل می‌نماید، پیشینه و گونه‌های این داوری و آیین آن را در ایران و جهان یافته و به خواننده معرفی می‌کند.