کتاب ” آوازهای زیرزمین” به بررسی دو دوره پرداخته است، دوره اول در سالهای ۱۳۴۰ تا ۱۳۵۵ می گذرد و دوره دوم در سالهای ۱۳۷۵ تا ۱۳۹۰ به عبارت دیگر یک دوره پنجاه ساله که فترتی بیست ساله در آن میان رخ داد. فترتی که در آن نه تنها موسیقی راک بلکه همه انواع موسیقی کشور نابود شده بود. این کتاب چند گروه را بررسی می کند. اول- اعضای گروه اعم از نوازندگان و سازندگان موسیقی و خوانندگان و شاعران که در تولید موسیقی‌ این گروه‌ها نقش داشتند. دوم- موسسات دولتی که به تولید این موسیقی‌ها کمک می‌کردند یا مانع آن می‌شدند یا با تولید موسیقی مبارزه می‌کردند و نقش سازمان‌های دولتی تبلیغاتی و رسانه‌های دولتی از جمله رادیو و تلویزیون به عنوان مهم‌ترین رسانه ملی در ایران که نقش حیاتی در این نوع موسیقی داشته است. سوم- سازمان‌ها و موسسات مختلف تولید و توزیع موسیقی، محل‌های ارائه موسیقی و کنسرت‌ها و فستیوال‌ها و بخش فنی تولید موسیقی درکشور که همیشه نقش مهمی در قوام و دوام موسیقی مستقل داشته است.