فیلم نامه “آهو، سلندر، طلحک و دیگران” سه داستان مجزا از هم است که در یک مجموعه گردهم آمده اند و در سال ۱۳۴۹ توسط بهرام بیضایی نوشته شده است. سومین داستان این مجموعه (طلحک و دیگران) بر اساس رسم قدیمی و باستانی ایرانیان استوار است و به جشن میر نوروزی بر میگردد. این رسم هنوز در بعضی از روستاها و شهرها اجرا می شود. در اواخر اسفند مردم شهر یک نفر را به عنوان آقا و حاکم دروغی انتخاب کرده و بر اساس رفتار مشابه به حاکمان، واکنش نشان میدهد که با کمی طنز، روز شاد و مفرهی را در تدارک سال جدید می بینند البته از کارکردهای این جشن علاوه بر شادی و سرور، روحیه نقد و نقادی را در جامعه بالا بردن می باشد. زیرا که میر نوروزی همه را بر اساس متنی که از پیش آماده شده نقد میکند و حتی برایاشتباهات آنان حکم تعین می کند والبته نوع رسیدگی او به مشکلات مرم در لباس میر ناراحتی نیز به همراه داردو به آیینه ی می ماند که در آن همه چیز را می بینیم و نه آن چیزی که دوست داریم. هر سه داستان این مجموعه با یک صحنه آغاز میگردد و با همان نیز پایان می یابد که شناسنامه پیوستگی هر سه داستان در آن می باشد و میتوان نتیجه گرفت که این داستانک ها در یک برهه زمانی رخ داده است ولی از لحاظ منطق داستانی هیچ ارتباطی در ظاهر به هم ندارند. در حقیقت اشتراک این سه فیلم نامه بجز صحنه شروع و اتمام سه داستان، دیگران هستند مردمانی که مسبب این داستانهایند.