شالوده فکری میرو و هنرمندان هم عصرش تحت تأثیر تئور یهای زیگموند فروید بود. آنها با تبعیّت از نظریه تداعی آزاد که منجر به دسترسی جریال سیّال ضمیر ناخودآگاه میشد و امیال غریزی را بهواسطه تجربه هویدا میکرد، آشنا بودند. در واقع، مرزهای ناخودآگاه و توهمی را تجربه میکردند تا افکار پس ذهنشان را با توسّل به ساخت اثری هنری ثبت و ضبط نمایند. با تمسّک به وهم تا جایی پیش میرفتند که اشکال و اجسام را روی کاغذ بازنمایی کنند. خود میرو برای دستیابی و القای چنین وضعیتی به وهم گرسنگی، موهومات ناشی از فرط خستگی و یا حتی شیدایی برآمده از سرمستی متّکی بود. میرو در جایی اذعان میکند که خواندن اشعار سورئالیستی عامل ورود وی به عالم
وهم و خیال میشود. وی در جایی مینویسد: ابداً خواب نمیبینم، صبر کنید البته که میبینم اما به «
هنگام عبور از خیابانی، و لیکن خوابهای من تعبیر فرویدی از خواب و رؤیا نیست، خوابهای من رویاهای عالم بیداری است. لذا مدام در وضعیت هشیاری خواب می بینم