در ابتدای کتاب می خوانیم:
سینمای پازولینی عمیقا ریشه در فرهنگ ایتالیا دارد. احساس اغتشاش ذهنی بسیاری از منتقدین انگلیسی و آمریکایی هنگام روبرو شدن با آثارش از همینجاست. سبب تنها این نیست که بسیاری از کسانی که تاثیرات مهمی بر پازولینی داشته اند – پاسکولی، گرامشی، روسلینی – در اینجا (انگلستان) کمتر شناخته هستند، بلکه همچنین به این دلیل است که فرهنگ ایتالیایی خود سرشار از ویژگی ها و اجزای متناقض است که در فیلم های پازولینی منعکس می گردند. آشکارترین این تناقض ها، البته بین کاتولیک گرایی و مارکسگرایی ست. دو آرمان عمده حاکم بر زندگی روشنفکرانه ایتالیا که هر دو اثر خود را بر پازولینی باقی گذاشته اند. بیقراری و خصلت به گزینی از منابع گوناگون در زندگی هنری پازولینی، که دائما از یک قالب به قالب دیگر – نقاشی، شعر، نقد، داستانهای کوتاه، داستانهای بلند، فیلم های داستانی، گزارش و اکنون تاتر – و از این سبک و موضوع به آن در تغییر است، نمایشگر جستجویی است برای آرامش بخشیدن به گوناگونی تناقض های ناسازگاری که به بینش او از دنیا و هنر شکل داده است…