از مقدمه کتاب:
نمی دانم چه کسی این جمله را گفته و من کجا آن را خوانده ام. جمله چنین است: “زبان عامل سوء تفاهم است”.
شاید این عبارت بیش از هر چیز زبان حال زمان ماست. زمانه ای که در آن بار عاطفی واژگان چنان بر ادبیات سیاسی سایه افکنده است که طرفداران هر سیاستی و جانبداران هر اندیشه ای به دلیل نیاز به عاطفه سیاسی جمع، محتاج به پنهان کردن خود در پس واژه های مقبول و مورد احترام جامعه اند. بدین لحاظ است که می بینیم دیکتاتورها در سراسر جهان همه از واژه آزادی و دموکراسی و عدالت استفاده می کنند و سوء استفاده می کنند. می بینیم که طرفدار سیاست های ملاحضه جویانه و جریان های استثماگر جهانی از واژه های مثل حقوق بشر و حقوق ملت ها بهره می برند. می بینیم که کشورهایی که حکومت آنها در انحصار یک حزب سیاسی یا یک خانواده یا یک گروه اجتماعی یا مذهبی است عنوان جمهوری را یدک می کشند. بله، دیدید ما هم بلدیم شعار بدهیم. در مملکت خودمان واژه ها بسیار مورد سوء استفاده قرار گرفته اند. هیچکس صداقت اینکه رسما اعلام کند: “من مردی دیکتاتور هستم و با آزادی مردمی که بیشعور هستند، مخالفم” را ندارد…