بیش از شش هزاره ایرانیان به رهبری پادشاهان در فرازونشیب‌های تاریخ زیسته و فرهنگ و شهرنشینی خود را پرورش دادند. بزرگ‌ترین سرچشمه آگاهی از زندگانی باستانی آنان شاهنامه فردوسی است و ارزش بررسی آن از این نظر آشکار است. از شاهنامه چنین برمی‌آید که ایرانیان معتقد بودند که خداوند پادشاه را با توجه به ویژگی‌های جسمانی و معنوی‌اش از میان مردم برمی‌گزیند و از او و دودمانش نگهبانی می‌کند، در کارها او را راهنمایی و پشتیبانی می‌کند و از خطرها او را رهایی می‌بخشد و در نبردها فیروزش می‌گرداند و او را بر مشکلات چیره می‌سازد. در این کتاب سخن درباره پادشاهی و پادشاهان از دیده ایرانیان است و کوشش شده که هر چه در این‌باره در شاهنامه آمده است، یاد گردد.