مقدمه
حافظ سخن بگوی که بر صفحه جهان
این نقش ماند از قلمت یادگار عمر
سالهاست دانشمندان و پژوهشگران ارزشمند و والامقامی که هر یک در زبان و ادب فارسی جایگاه بالایی داشته اند درباره نویسندگی و شیوه نگارش، آثار گرانبهایی از خود به یادگار نهاده و آنچه گفتنی ،بوده گفته و گوهرهای معنی را با استادی تمام سفته اند.
بویژه در یک قرن اخیر از میان محققان و ادیبان مملکت ما افراد سرشناس و متبحری برخاسته اند که کمر همت برمیان بسته و در تألیفات ارزنده خود آیین نگارش را با اسلوبی جدید و راه و روشی تازه به دانش پژوهان و پویندگان این راه ارائه داده اند که هر یک از آنها می تواند برای جوانان و کسانی که می خواهند در راه نویسندگی گام بردارند سودمند افتد و راهنمای خوبی باشد.
اگر چه در میان نظرهای گوناگونی که ابراز شده نمیتوان بخوبی تشخیص داد که کدام یک بر دیگری برتری دارد و آن شیوه ممتاز که شایسته پیروی است در کدام یک از آثار نوشته شده نهفته است؛ اما در این نکته تردیدی وجود ندارد که هر کسی میتواند از میان آثار متعدد نویسندگانی که درباره آیین نگارش مطالبی نوشته اند بنابر ذوق و سلیقه خود سبک مورد نظر را برگزیند و آن را سرمشق کارش قرار دهد و سود لازم را ببرد.
اکنون این سؤال پیش می آید که اگر چنین است پس نوشتن کتابی جدید در این باره چه ضرورتی دارد؟ پاسخ این پرسش را باید در نحوه تفکر برنامه ریزان درس «شیوه نگارش فارسی در مطبوعات جستجو کرد. از فحوای برنامه تفصیلی این درس چنین بر می آید که…
